Краязнаўчы цэнтр прапаноўвае да чытання літаратурна-мастацкія і грамадска-палітычныя часопісы «Маладосць» і «Нёман».
 |
«Крэслілі на каменнай падлозе вугалем, рассыпалі драбкі шэраватай солі. Так што выходзілі два колы, чорнае і белае, адно ў адным, а між імі і вакол рассыпаныя руны: паасобку і парамі, адным гуртом і рэдкімі шэрагамі. Над рунамі, над чорным і белым, сур’ёзная Сташка, закусіўшы ад засяроджанасці вусны, спальвала сухія кветкі тоі, буркун і сухі палын, расцірала попел у залацістых далонях, нашэптвала. Попел стыў на камені, і ў ім таксама з’яўляліся чароўныя знакі – і пелі, цягнучы адну доўгую, несканчоную ноту. Ад гэтай навязлівай песні нылі скроні…» – чытайце працяг рамана-фэнтэзі «Век людзей» Маргарыты Латышкевіч у часопісе «Маладосць».
Для прыхільнікаў творчасці Маргарыты Латышкевіч таксама ёсць добрая нагода зайсці ў бібліятэку: у калекцыі кніг з аўтографам краязнаўчага цэнтра захоўваецца яе кніга прозы і вершаў «Там, дзе сэрца».
Мухавец
Ах, як многа жыве
Незямной тугі
У цёмных звівах
Асенняй вады!
Завірыць бы ёй,
узняцца,
успеніцца б –
ды
закаваная ў берагі.
Аплятае трывала
сухі трыснёг,
сушыць горыччу
змрочны палын.
А зямлю колкі іней
Ужо аблёг,
Цяжка давіць
Нябёсная стынь.
Як тужліва,
са скаргаю
шэпча рака,
як уздыхае яна
ў паўсне…
Зачарпну вады,
намачыўшы рукаў, –
як магу,
суцешу яе.
У раздзеле «Калумністыка» Анхела Эспіноса Руіс дзеліцца ўласным досведам знаёмства з творчасцю Шарля Бадлера і перакладам яго верша «Сплін» Андрэя Хадановіча.
Сплін
Калі над галавой цяжкіх нябёсаў века,
І шэрая імжа паўсюль, куды ні кроч,
І хмары да зямлі прыціснуць чалавека,
І твой свінцовы дзень маркотнейшы за ноч;
Калі сусвет наўкол змрачнее й халадзее,
І робіцца турмой між яваю і сном,
Дзе гіне ў сутаргах апошняя надзея,
Што б’ецца аб муры аслеплым кажаном;
Калі твой краявід дажджом закратаваны,
А дом – магільны склеп з вільготнаю нудой,
І ў мозгу павукоў вандруюць караваны,
Заткаўшы звіліны агіднай павутой…
І раптам – гул званоў! – тужлівы голас медзі,
Нібыта вусціш б’е наводліў па вушах,
І гурмы прывідаў бяздомных плачуць недзе,
І не змаўкае жаль, і не мінае жах.
Дарэчы, каго цікавіць рускамоўны Бадлер, можна звярнуцца да часопіса «Нёман» (№ 1, 2013 г.) і перакладаў з французскай Наталлі Івановай.
 |
Рассвет души
Когда встаёт рассвет, и белый, и румяный,
Над обществом, где идеал – порок,
Средь похоти, растленья и дурмана
Взор ангела печален и жесток.
Лазурь Небес нас, грешных, отвергает.
Для страждущих открыта глубь земли.
Как сладостная бездна, поглощает
Богиня утешенья и любви.
Я вспомню о тебе средь чада оргий.
Как сладко погрузиться в забытьё!
В зрачках моих, огромных от восторга,
Трепещет отражение твоё.
Пылают свечи. Солнце почернело:
Твой призрак мимолётный победил,
Алее розы, чище лилий белых
И ярче, чем сияние светил.
А вось новы нумар «Нёмана»: «Как вырваться из замкнутого круга или, что лучше, не попасть в него – именно такая навязчивая мысль не даёт покоя после прочтения. Опустошение и горький осадок, мысли о собственных ненужных жизненных компромиссах – гарантированный эффект подобной “терапии”». Пра кнігу якой барысаўскай пісьменніцы расказвае Юлія Алейчанка, чытайце ў трэцім нумары часопіса.
Да сустрэчы ў краязнаўчым цэнтры.
2021-04-19